rick filosofeert

'In fact, the whole of Japan is a pure invention. There is no such country, there are no such people.... The Japanese people are ... simply a mode of style, an exquisite fancy of art.'

Oscar Wilde schreef het al, Japan is toch eigenlijk maar een manier van doen, en niet echt iets. Ook na een optreden op een 'J-pop-event' vragen de leden van de Amstelveense Goclub 'De Twee Ogen' of het niet allemaal verzonnen is, een land met gillende meisjespop en bedaagde tradities. Maar Go was wel weer eens hip.
Op 30 mei vond in het Amstelveense Pop-centrum 'P60' het evenement 'Sushi Sounds' plaats. Dit evenement was een mix tussen Japanse traditie en een jong japan dat een aansluiting bij het westen probeert te vinden. Deze mix vormt een kenmerk van de hedendaagse Japanse samenleving, waar Boeddhistische Monniken aan de I-Mode zijn.
Voor de 'Twee Ogen' was het een gelegenheid om Go eens op een andere plek te presenteren dat een bibliotheek en een winkelcentrum. Via een relatie van de Penningmeester werden we uitgenodigd om in de bar Go te demonstreren. Nu is de bar toch al een favoriete locatie van de leden van de 'Twee Ogen', dus dat was geen probleem.
Vijftien leden van de Amstelveense Goclub legden aan tout hip Amstelveen uit wat Atari was (anders dan Duitse rockformatie Atari Teenage Riot) en speelden een speelden een spelletje met dames met korte truitjes.
Naast Go was er natuurlijk nog wel meer te beleven in P60. De band 'Mummy the Peepshow' was uit Osaka overgevlogen om een gevoelige combinatie van hardrock en lieve Japanse meisjesstemmen te bieden. Hun nieuwste album heet dan ook 'School Girl Rock'. Er was natuurlijk Sushi en aan het eind van de avond konden de 'Twee Ogers nog rondspringen op Mr. En Mrs. Cameron, hippe berlijnse DJ's.


De spreuk van het evenement van 'Get Alive'. Het kon niet toepasselijker: Twee Ogen, It's Alive! En voor wie het zich afvroeg, ik heb geluisterd, maar de Sushi zelf maakte geen geluid.

Rick stond gisteren veel te vroeg op, om toch maar een bijdrage te leveren aan het Oosterpark festival.
Het regende Rick werd nat
Hij zwierf door het oosterpark, nog rustig, maar het festival zou die middag misschien best worden.
Hij zag geen Goërs.
Na lang zoeken ontdekte hij een lege kraam, waar ergens een bordje 'gereserveerd voor de amsterdamse goclub'
aanhing.
Geen Goërs in de buurt.

Na een half uur wachten,
In de regen,
Zag hij Erik P.
Deze keek ook verdwaasd in het rond, zijn zoontje stapte dapper vooruit.
Hij had William wel ergens zien crossen door het park.
We besloten WWDenker, maar eens te bellen
Erik had het nummer, Rick een Telefoon.
Geen Sjoege.

Ze liepen naar de plek waar Erik ze had gezien
Geen spoor.
Nog maar een poging.
Nu nam Hij op.
Het was intussen al weer twaalf uur, Rick alweer een uur in de barre koude.
Ze hadden het afgeblazen en zaten nu in de 'East of Eden', bij het tropen museum.

Nu nam Rick koffie, en warmde gelukkig een beetje op.
William vertelde. Aangevuld door Rogier.
Hun waterdichte afspraken met de organisatie waren toch niet zo waterdicht.
Niemand wist wie ze waren.
Ze waren het hele park doorgestuurd.
Er waren geen tafels geleverd.
Uiteindleik hadden zij het kraampje gevonden,
Maar toen mochten zer niet meer het park binnen rijden.
En dus hadden ze het afgeblazen;
Rick bellen was natuurlijk niet in ze opgekomen.
En ben nu snufferig,
maar ach: Ajax is kampioen!