rick filosofeert

Luckily, Mario Hoops 3-on-3 isn’t that kind of Basketball. It might be likened more to Speedball II. Scoring is important, but just scoring more goals than the other is not enough. It is how you combine the goals with bonus points, is how you win.
Mario Hoops 3-on-3 lets you play basketball in a team of 3 Mario favourites. The game is structured in tournaments. Every round has different Nintendo or Final Fantasy opponents and its own courts.

Its-a-screenshot!
The intuitive control system is the basis of the game. The first DS games showed you how to use the stylus. In this game, you go one step further. You use the D-pad (or XYAB for lefties like me) to control your player and the stylus to control dribbling and shooting. You could imagine it as free-flowing Robotron. A shot or a dunk is one simple stroke, passing is done by drawing a line on the out zoomed playing field between two players.
Every goal gives you 20 points, plus the number of coins you have collected. You get coins by dribbling over a question mark, or by stealing them away from your opponent. Those question marks have a meaning when you don’t have the ball. They give you familiar Mario-kart items like the red-shell and the lightning bolt.
At Rodent towers we didn’t like Mario Baseball, as it was just a simplistic baseball game, with some Mario characters. This is different. Square Enix developed it first as a new series, but then decided to license the Mario characters. As a result it is a nice little game, and just playing match can be done in a few minutes, excellent for handheld playing.
It is also game you will learn to hate. It might be my own crapness, but seldom I have felt so helpless when playing a game, as when some final fantasy Mage dribbled around me. On the other hand once you see Donkey Kong dunking and the whole court is trembling as a result, you will watch the replay over and over again.
I haven’t said anything about the graphics yet, but it is good to see the 3D on the DS going from strength to strength. There was a leap made from Mario 64 DS to Mario Kart DS and now there is another leap. The courts are filled with nice little things and even the hoops contain characters. There is one court where you can’t dunk, because Petey Paranha is the basket.

Shit.
Multi-player is played one on one. It was believed that the game would be playable via the Nintendo Wifi-connection, but it is not. Wireless and download play is supported though.
Although I wonder why Square Enix wanted Mario in this game, the diversity of the characters does mean you can develop an own style of play. The princess seems to dance through an army of big bad boys, and DK just flattens his opponents
It comes highly recommend then. There aren’t many sports games on the DS and even less original ones. The control system of the game gives the game that typical DS feeling of something different. And it is that feeling which allows the DS to continually renew my love for gaming.
Mario Basketball 3-on-3 is out in Japan and, if you fancy importing you'll be okay - the use of Japanese is only minimal, and the tutorial is completely done with pictures. It will be eleased on September 11th in the US (as Mario Hoops 3-on-3) and November 10th in Europe (as Mario Slam Basketball).

Some people will tell you Basketball is a bit like football, where you score goals, and he, who scores the most goals wins. They are wrong. Basketball is more like a race, where you have to keep up scoring, and not fall behind. The individual goal is reduced to a necessity, instead of a moment of ecstasy. No Peter-Crouch-Robotic-dance here.

On saturday I organised the dutch open Swos Championships. On the special mini-site you read the reports and find all the results.

Sensible Soccer subsite

Gestuurd naar de Volkskrant

De discussie of Games nu eigenlijk kunst is (Kunstbijlage, 9 maart), wordt op serieuzere gamesfora (ik weet het, het klinkt als een paradox) regelmatig gevoerd. Zeker is dat deze niet gezocht moet worden gezocht in imitaties van de filmindustrie, waar de speler aan de leidende hand wordt genomen langs een voorgeschreven verhaal. Immers, of het verhaal zit in de weg van het verhaal, of het verhaal zit in de weg van het spel.

Voor mij zit de kunst juist in de confrontatie tussen de speler en het spel. Net zoals in elk ander kunstwerk, moet het gevoelens en gedachten oproepen. Een mooi recent voorbeelden zijn Osu! Tatakae! Ouendan! op de Nintendo DS, waar de speler ritmisch een mannelijk Japans Cheerleadingteam begeleid op Japanse Pop. (een ervaring die ik iedereen kan aanraden)



Toch zijn er ook spelen die voldoen aan het beeld de klassieke beeldende kunst. Zo is er Jet Set Radio (Sega, 2001), een cult-klassieker voor de Dreamcast. Deze game is geheel gestyled in Cell-Shading, een techniek later overgenomen door de filmklassier Sin City (Rodriquez/Miller, 2005). Er is dus hoop voor de liefhebber die verder kijkt dan de standaard genres, zoals geldt voor elke vorm van cultuur.

Nieuw artikel gepubliceerd in Way of the Rodent



See? We can do hardcore if we want.
By Romanista

You may have heard rumours about a cheerleading game from those crazy Japanese. Well, put aside any fantasies you may have about being the highschool quarterback who got to take the cheerleader to the prom, dozens of girls with pompoms dancing in the aisles – although you can probably buy just that game if you look hard enough and, no, we won’t tell you where to look you filthy pervert - what we have here is a professional cheering squad, Men in Black style.
More - Original article
Published in Way of the Rodent

I was quoted on Eurogamer about what the game of the year was. I chose Mario Kart on my shiny new DS. " The first time online multiplayer worked for me and clicks" . The game got 3rd in the standings, after the all conquering Resident Evil 4.The DS is making me playing games more again and feeling excited about them, with great innovative games, like Osu Tatakae! Ouendan!, Zookeeper and Meteos.

Er is weer een artikel van mij verschenen in Way of the Rodent.

Trains have held a fascination to me ever since I was a child. As my parents didn’t have a car, the train was our main form of transportation. When I was small, places like Groningen or Maastricht seemed to be exotic locations from the other end of the universe. Later we found ourselves in the great Termini of Europe: Paris Gare du Nord, Budapest Keleti or Milano Centrale. My dreams of travelling have always been connected to trains.

Lees verder op de site van Way of the Rodent of gewoon hier.

Geschreven voor Macgames.be


Nu de games industrie volwassener word, worden gamers ook ouder. Dat betekent dat er ook een grotere groep games is, die zijn jeugd heeft doorgebracht in speelhallen en deze nu mist.

X-Gaming speelt hierop in met de X-arcade controller. Dit is een USB-controller met twee joysticks, 10 knoppen per speler, 2 flipper-knoppen aan de zijkant en twee echte startknoppen. Hij ziet er uit als de voorkant van een echte Arcade-kast.





De arcade geeft aan de Mac toetscommando's door, dat betekent dat alle spellen die met toetsen werken er mee werken. De stick is vooral bedoelt voor MacMame. (hier kwam op 24 september versie 0.87 van uit, zie Macmame). Versie 0.87 emuleert meer dan 3000 arcade spellen. Hiermee werkt de stick perfect.

Een spel als Robotron, onlangs nog door het engelse fanzine wayoftherodent.com uitgeroepen tot beste shoot'em up ooit, verandert volkomen, wanneer het met de X-arcade wordt gespeeld. Eén stick voor vuren en één voor bewegen is de manier waarop het spel bedoelt was. Scores verdubbelen.

Natuurlijk geeft het ook een kick om moderne spellen er mee te spelen, maar de doelgroep is vooral de liefhebbers van klassiekers. Ook Mac gebruikers hebben tegenwoordig steeds meer mogelijkheden vinden om van deze hobby te genieten, zoals ik beschrijf op mijn site.





De sticks voelen heerlijk aan en zijn heel stevig. Kritiek is er echter ook. De X-arcade lijkt heel veel stroom te gebruiken, wat bij volledig USB-gebruik tot klachten van de Mac leidt. Ook herkent het Gamepad controller programma USB-Overdrive de X-arcade niet.

De X-arcade is in principe helemaal her te programmeren. Op de Mac werkt de herprogrammeringsversie niet . Ik heb een extern ps-2 toetsenbord aangesloten om dit te kunnen doen. De hergeprogrammeerde toetsen doen het vervolgens wel perfect, en met vier verschillende te bewaren instellingen werkt elk spel.


Conclusie:

Als liefhebber van klassieke spellen vond ik de X-arcade meer dan de moeite waard. Met MacMame en deze controller verandert je Mac in een echte Arcade kast. Hij is echter wel duur, $149 dollar. Hier komen nog redelijk hoge verzendkosten bij. Iedereen moet zelf maar uitmaken of hij dat over heeft voor zijn passie. Het voordeel is wel dat er voor elk systeem een adapter verkrijgbaar is, zodat hij jaren mee kan.


Totaal Score:

Prijs $149.00 (± 110 Euro), exclusief Mac-Adapter (29 Euro)
Meer informatie: x-arcade
Op yakyak kan je arcade competities vinden, en op macretro alles over oude spelcomputers emuleren op de mac