rick filosofeert

Gisteren zagen we hem lopen
Hoewel vaak te gast bij FC Godenzonen
Beschouwden we hem niet echt als een Godenzoon.

Hij liep daar ook enigszins verlaten
Bij de Heineken hut
En ook enigszins beschonken

Was hij zijn vrienden kwijtgeraakt?
Wilden ze de overwinning op het machtige IK Start niet vieren?

Toch kwam er een moment waarop we het snapten.
Hij liep weer richting Arena
Maar kwam toen terug
Met een schone IK Startse
Geheel en al in Geel en Zwart.
Dartelend als een bij in de Mokumse nacht.

Toen konden we begrijpen.
Waarom Menno Pot misschien toch wel de Kluun van de sportjournalistiek is.
En zijn boek, Vak 127 vol staat met citaten als deze:

"Ik dender de trap af en loop in de gang bijna mijn huisgenoot Ilse ondersteboven, die nog nadampend de badkamer uit komt lopen. Wat een wijf. Ze heeft een witte handdoek om haar lichaam geslagen, die op zijn plaats wordt gehouden door haar formidabele tieten. Ze heeft prachtexemplaren: een mooie, volle C-cup, gemáákt om door mannenhanden omsloten te worden.
Zo zie je ze maar verrekt weinig. Een tweede handdoek heeft ze om haar haren gewikkeld en als een tulband op haar hoofd gezet. Ze is twintig, een paar maanden jonger dan ik. Ik zou haar graag eens een ongelooflijke beurt geven, maar helaas ben ik de enige niet.

Mijn gedachten dwalen af. Wat een seizoen is het geweest. Ongelooflijk. De mácht van dit elftal. Eindelijk weet ik hoe het gevoeld moet hebben om Ajacied te zijn in de vroege jaren zeventig. Zó goed. Zó mooi. Zó verschrikkelijk veel beter dan de rest. Ik heb in de competitie geen wedstrijd gemist: thuis en uit, ik was overal bij. Langzaam zagen J.J., Neus en ik vanuit de uitvakken van de Eredivisie hoe Ajax uitgroeide tot een fenomeen. Een attractie op zichzelf. Waar je ook kwam, je vóelde het
ontzag en de angst van de thuisaanhang om een pak slaag te krijgen van het
grote, onverslaanbare Ajax uit Amsterdam. "

De organisatrice onderhoud zich met één der gasten.

Ooit worden we allemaal dertig
Zaterdag waren er weer twee aan de beurt.
Een avond die in het teken stond van nieuwe liefden en nieuwe huizen

Op het JJ Creemerplein kwam een divers gezelschap bij elkaar.
Toppers praten met DHL bobo's
Planologen met Controllers.

De drank vloeide rijkelijk
Enigszins tot verbazing van de organisatie.
Maar ze hadden beter moeten weten.

Immers. Het café is vernoemd naar Wilhelmina.
Haar man was een notoire zuiplap

Alle foto's
Foto's (c) vader Masen.

Op de Urban Planning pagina staan een aantal nieuwe rapporten, zoals de evaluatie van Moma 2004, waar Rick aan meegewerkt heeft.

Paul en ik staan hier ergens links.
Onderdeel van de grote tifo van Vak 410
Deel van een nieuwe Tifo cultuur
Tussen straatschoffies
Maar met gevoel voor stijl en zang.

En Ajax won ook, met 2-0

Spinnen!

Voor onze aanstaande baby is er nu ook een kleine eigen site, te vinden op www.babylindeman.islief.nl

Luckily, Mario Hoops 3-on-3 isn’t that kind of Basketball. It might be likened more to Speedball II. Scoring is important, but just scoring more goals than the other is not enough. It is how you combine the goals with bonus points, is how you win.
Mario Hoops 3-on-3 lets you play basketball in a team of 3 Mario favourites. The game is structured in tournaments. Every round has different Nintendo or Final Fantasy opponents and its own courts.

Its-a-screenshot!
The intuitive control system is the basis of the game. The first DS games showed you how to use the stylus. In this game, you go one step further. You use the D-pad (or XYAB for lefties like me) to control your player and the stylus to control dribbling and shooting. You could imagine it as free-flowing Robotron. A shot or a dunk is one simple stroke, passing is done by drawing a line on the out zoomed playing field between two players.
Every goal gives you 20 points, plus the number of coins you have collected. You get coins by dribbling over a question mark, or by stealing them away from your opponent. Those question marks have a meaning when you don’t have the ball. They give you familiar Mario-kart items like the red-shell and the lightning bolt.
At Rodent towers we didn’t like Mario Baseball, as it was just a simplistic baseball game, with some Mario characters. This is different. Square Enix developed it first as a new series, but then decided to license the Mario characters. As a result it is a nice little game, and just playing match can be done in a few minutes, excellent for handheld playing.
It is also game you will learn to hate. It might be my own crapness, but seldom I have felt so helpless when playing a game, as when some final fantasy Mage dribbled around me. On the other hand once you see Donkey Kong dunking and the whole court is trembling as a result, you will watch the replay over and over again.
I haven’t said anything about the graphics yet, but it is good to see the 3D on the DS going from strength to strength. There was a leap made from Mario 64 DS to Mario Kart DS and now there is another leap. The courts are filled with nice little things and even the hoops contain characters. There is one court where you can’t dunk, because Petey Paranha is the basket.

Shit.
Multi-player is played one on one. It was believed that the game would be playable via the Nintendo Wifi-connection, but it is not. Wireless and download play is supported though.
Although I wonder why Square Enix wanted Mario in this game, the diversity of the characters does mean you can develop an own style of play. The princess seems to dance through an army of big bad boys, and DK just flattens his opponents
It comes highly recommend then. There aren’t many sports games on the DS and even less original ones. The control system of the game gives the game that typical DS feeling of something different. And it is that feeling which allows the DS to continually renew my love for gaming.
Mario Basketball 3-on-3 is out in Japan and, if you fancy importing you'll be okay - the use of Japanese is only minimal, and the tutorial is completely done with pictures. It will be eleased on September 11th in the US (as Mario Hoops 3-on-3) and November 10th in Europe (as Mario Slam Basketball).

Some people will tell you Basketball is a bit like football, where you score goals, and he, who scores the most goals wins. They are wrong. Basketball is more like a race, where you have to keep up scoring, and not fall behind. The individual goal is reduced to a necessity, instead of a moment of ecstasy. No Peter-Crouch-Robotic-dance here.